©2003-2008
Marieke Mutsaers

Trichilia ABC - Marieke Mutsaers

Bijengifcapsules

Bijengifcapsules zijn een voedingssupplement, met een zeer kleine hoeveelheid bijengif.

Samenstelling

Bijengifcapsules bevatten een minieme hoeveelheid gezuiverd bijengif, dat oraal gebruikt kan worden. Eén capsule bevat 0,1 mg gezuiverd bijengif, Apium venenum, van honingbijen, Apis mellifera. Deze hoeveelheid komt ongeveer overeen met de gemiddelde hoeveelheid gif van een natuurlijke bijensteek en wordt aangeduid met 1 steek-equivalent. Door dit voedingssupplement in te nemen krijgt men de hoeveelheid gif van een bijensteek binnen. Overige ingrediënten zijn vitamine C (ascorbinezuur) en cellulose. De capsule zelf is van gelatine met een vrijwaringscertificaat voor BSE. Het totale gewicht van de capsule met inhoud is ongeveer 250 mg.

Allergie voor bijengif

Allergie voor oraal bijengif is zeer zeldzaam, en voor zover wij weten niet beschreven. Bij het injecteren van bijengif door middel van een bijensteek is er echter wel een reële kans op een allergische reactie. Deze wordt in hoofdzaak veroorzaakt door de kliervloeistof waarin het gif is opgelost en niet door de werkzame bestanddelen.

Werking en bijwerkingen

Bijengif is opwekkend, pijnverminderend, alsmede spier- en peesversoepelend. Het effect op zenuwen wordt veroorzaakt door de stimulering van hormoonproductie door de bijnierschors. De werkzaamheid kan vergeleken worden met die van koffie of andere voedingsmiddelen met werkzame stoffen, ook al is die anders. Bij teveel kan men slapeloos worden, hartkloppingen krijgen, teveel of te weinig urineren. Bijengif is niet aan te raden bij suikerziekte en nieraandoeningen.

Oraal gebruik van bijengif

Het is raadzaam met één capsule per twee dagen te beginnen, totdat men er zeker van is dat deze goed verdragen wordt. Bij ongewenste bijwerkingen dient men een arts te raadplegen. De meeste mensen ondervinden pas effect bij één of meer capsules per dag en sommigen gebruiken er 10 per dag. Na drie weken kan men één of twee weken stoppen, zoals dat ook in de bijensteektherapie (bee venom therapy, BVT) aanbevolen wordt.

Aanbevolen literatuur

In Europa is het innemen van bijengif voor therapeutisch gebruik bekend sinds het midden van de 19e eeuw. Het werd toen vooral gebruikt in de homeopathie. Bijengif werd echter al veel langer gebruikt in de volksgeneeskunde, in de vorm van bijenaftreksels en verpoederde bijenangels. In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn er voor het eerst bijengiftabletten geproduceerd, maar deze zijn nooit in de handel gebracht. M. Simics, de auteur van Bee Venom: Exploring the healing Power is in de tegenwoordige apitherapie, die de laatste decennia steeds meer beoefend wordt, één van de belangrijkste onderzoekers op het gebied van bijengif.